ATEŞLE DANS

Celal ilhan’ın ilk öykü kitabı Ateşle Dans emeğin öykülerinden oluşuyor.

Emekçinin serüveninin yakın çekim ve usta işi fotoğrafı. Fotoğraf olmayı da aşıyor, yetkin bir ressamın, baktıkça dipdüzeyine çekerek, insanı düşündüren resmi. Sıradan anlatı düzeyini aşmış, kurgusuyla, diliyle usta bir kalemin ürünü.

İKİ HÜRREM SULTAN ROMANI
BİR HÜRREM SULTAN TARİHİ EDER Mİ?

Carlos Fauntes, 16-17 Eylül 2005 tarihleri arasında Berlin’de düzenlenen Uluslararası Edebiyat Şenliği’nin açış konuşmasında, “Edebiyat, tarihin unuttuğunu gerçek kılar” demişti. (Sözcükler Dergisi, Temmuz Ağustos 2006, Romana Övgü başlıklı yazı). Tarihin unuttuğunu gerçek kılabilecek edebiyatın tarihi gerçeklikleri bulandırabileceği, tersyüz edebileceği de unutulmamalıdır.

DONATA ve AY

Donata’yla yürüyüşe çıkmıştık.

(Donata dört yaşındadır. Böylesine küçük bir çocuğun elinden tutup yürümek ne güzel ve de ne iç rahatlatıcı bir duygudur…)

Güneşin ,hareketli ve geniş bulut kümeleri arasından,batıda yavaş yavaş eridiği, kışla ilkbahar arasında serin bir günbatımıydı.

NOKTA

"çok erken gittiği için babama. aziz hatırasına... "

yine ortancalar altı camının,
dışarıda sükûnu yaz akşamının,
bahçemiz sulanmış, ıslak her çiçek.
kapı çalınacak, babam gelecek...

ziya osman saba (geçen zaman, bir oda bir saat sesi, 1942)

ACI ZEYTİNLER

Yaşları yedi ila on beş arasında değişen sekiz on çocuk, duvar dibinde minderler üzerine oturmuş, bir taraftan birbirleriyle didişiyor, bir taraftan da ellerindeki taşlarla, önlerine yığılan zeytinlerin üzerine birer ikişer vuruyorlardı. Kırılan zeytinleri toplayan kadın, çocukların önüne tencereyle seri bir şekilde zeytin boca ediyordu.

AGORACI…

Ege’de dağların arasına gizlenmiş küçük bir köyde geçti benim çocukluğum. Kavurucu yaz sıcağına aldırmadan, derin ve mavi gökyüzünün altında, arkadaşlarımla yalınayak, başı kabak akşama kadar oynardım. Akşam olup da güneş dağların arkasında kaybolurken, ılık bir meltem esmeye başlardı, köyümüzün üstüne.

AYÇİÇEKLERİ

Bir avuç yıldız, bir dilim ay altında, evimin balkonundayım. Bir ağustos akşamının beş çayında hafif bir esintiye bile gönül borcu duyabilirim. Hercaimenekşelerimi suladıktan sonra sırtımı çiçekli mindere dayayıp çocuk resimleri çiziktiriyorum bir parşömen kâğıdına. Tükenmez kalemim tükendi. Ağustos böcekleriyle kurbağalar korolarına başlayınca resimlerinden çıkan çocuklar balkona, oradan da yola sıçrayıp bilyeler gibi yuvarlanıyorlar sokakta.

ALLEBEN
-Ülkü Tamer’e saygılarımla-

Dedemi hatırlayıp, onunla yaşadığım geçmişimi yazmak isteyince, ister istemez kalemime mürekkep yerine gözyaşı dolduruyorum. Kalın, demir belbetlerden yine dışarıya bakıyorum o günleri yeniden yaşayınca, hayalimde. Kuşların, bir adam boyundaki ahşap pencerelere yaptığı yuvalardan dökülen tüyleri, tandır başındaki sıcak ve uzun sohbetleri anımsayarak yürüyorum yine, dedemin evine giden dehlizden.

TARİH DEDE'NİN TCK'SI
VE 301. SÜRÜM BETA

Tarih Dede'yle tanışalı yıllar oldu. Tanıştığımızdan bu yana, sık sık olmasa bile, arada ona uğrar hatırını sorarım. Söyleşiriz tatlı tatlı. İlkin nefis bir çay demler. Çalışma odasında çaylarımızı yudumlarken geçmişi anlatır bana. Anlatır anlatır bitmez. Sıkıcı değildir konuşması. Dinledikçe dinleyesim gelir.

SORUMLU

Ergun Ecin, emekli olduktan sonra huy edindiği, kent içi otobüs turuna başlamak üzere evinden ayrılırken hayli düşünceliydi.
Ona göre evler, söz de iletişim çağının, iletişimde en yaya kaldığı, gönenç ve mutluluktan çok, acı ve suskunun boy attığı yerlerdi.
Aynı çatı altında, birbirine düşman, birbirini horlayan ne çok insan yaşıyordu.

BAŞKA BİR DERİN UYKU

Formun üstünde şöyle yazıyordu(n) : 'sen bana neden yabancı gibi soğuk ve uzaksın?
aramızdaki dil yıllarla birlikte çürüdü mü? su gibi duruydu hani. su çürür mü?
ben sana bir çığlık gönderiyorum. bağırdığımı sanıyorum. ama sesim çıkmıyor sanki.
duymuyor musun? neler olduğunu anlamıyorum. n’olur bana gerçek bir kelime.

HATIRA BUNLAR

Yaz sonuna doğru...
Birkaç günlüğüne annemdeyim. Özlem giderip güneye doğru ineceğim, denize, tatile.

Annem yanıma iyice sokulup en kısık sesiyle, “Sana göstermeden vermeyeyim dedim. İstediğin şeyler olursa al içinden kızım” diyor.

AKLIMDA HEP O CÜMLE

“Fırtınadan sonra meyve bahçelerinde
neyin sağlam kaldığını görmeye gitmek,
insanların alışkanlığıdır.”
Louis ARAGON

Lodos tuzlu bir öfkeyle saldırıyordu kasabaya. Denizin köpüren yüzünü bir bıçak gibi sıyırarak geliyor, bütün bir yarımadayı baştan başa geçtikten sonra dağların arkasından bilinmeyen yerlere doğru alıp başını gidiyordu.

G Ü V E R C İ N L E R

Durdu.
Başını gökyüzüne kaldırdı.
Hepsi uçuyordu. Öndeki ikisinin taklalar atarak süzülmesiyle onları izleyen diğerlerinin de, benzer devinimlerle aşağıya dalışa geçtiğini ayrımsadı. Yerden kaç bin metre yukarıda akrobatik hareketler yapan paraşütçülere benzetti onları. Televizyonda izlemişti.

SUSKUN

Esnedi, kafese tıkılmış maymun gibi. Gözlerini ovdu, çapaklarını parmaklarının ucuna alarak.
Yumdu ışık pınarlarını, sırtını vurdu iskemleye. Homurdandı, sanırdın boz bir ayı…
- Babalık, uyan da balığa gidelim! dedi genç olanı.

BİR HÜZÜN ŞAHESERİNDEN NOTLAR

Hani bazı uzun yolculuklarda dayarsın ya burnunu soğuk cama, kentin en ışıklı bölgesinde, ıssız ara sokaklara rastlarsın. Ne güzel yalnızlıktır onlar ve ne çok yazmak ister şair; kalbine küçük gelir özledikleri. Bu yüzden susmak iyidir.“Hüznün bütün tonları” varsa eğer yüzünde.

MAHREM CAZİBE SEREMONİSİ

Bir yerden başlamalıydı.Gün yeniden doğmayı becerebilmeliydi alçak çatıların üzerinden.Yağmur sonrası kırmızı kiremitler bu bekleyişin ‘mahrem cazibe seremonisini’ yaşarken sokak lambalarının bir bir ışıklarının sönmesi tesadüf değildi elbette.Şehirde bir sessizlik hakimdi.Rüya gibi bir sis bulutunun içindeydim.

ü ç l e m e

‘kadınım’a…


ö l e c e k s i n

Ne dersen de, ne yaparsan yap, ne yaşarsan yaşa, öleceksin.
Kimse engelleyemeyecek senin ölümünü; kılını bile kıpırdatmayacak / kıpırdatamayacak gidişinde. Öldüğünle kalacaksın: O kadar.

İLK TEPKİ

İzmir Kordon boyunda, kol kola girmiş, akşamdan kalma iki sarhoşun bağırışları yankılanıyordu. Gecelerinin çok şatafatlı geçtiğini anlatan çatallaşmış sesleriyle, söylemekten çok, parodisini yaptıkları sanılan bir şarkı tutturmuşlardı: “İzmir’in kavakları, dökülür yaprakları…”
Şarkıya, yanındaki arkadaşına göre daha utangaç haykırışlarla eşlik eden Adnan, önünden geçtikleri konaklarda yaşayanların pencerelere çıkıp kendilerini eskisi gibi ayıplayacakları endişesini üzerinden atamamıştı.

PENCERE ÖNÜ

Annem’e

bir avuç toprak şimdi, ebed-ilikte.
gecenin ve gündüzün birleştiği derinlikte.

Benim Hikâyem

Hikayem, yüksek tavanlı, soğuk, taştan bir tuvalette başlıyor. Kapı ardında saklı, doğarken sobelenmiş çocukluk. Yüksek, ıslak ve soğuk duvarlara dikiyor gözlerini.

KUSURA BAKMA


Ne yalan söyleyeyim, çoktandır unutmuştum seni. Gerçi arada sırada aklıma geliyordun ama birkaç dakika sonra başka bir kişiye, başka bir konuya atlıyordum. Bir duman, bir sis perdesi altında kalıyordun, bulutlara karışıyordun.

O zamanlar bekârdın, evli birini seviyordun. Onun için yanıp tutuşuyordun ama dedikodu olacağından, karısının duyacağından korkuyor, sana tam anlamıyla karşılık vermeye çekiniyordu. Zaten seni senin onu sevdiğin kadar sevmiyordu.

KALP ÜŞÜMESİ

Fonda: Kenny G, beni kucakladı ve yatağa götürdü. Ucuz romantizm. Yaratıcılık yok, her şey hazır, ısmarlama, ruhu varmış gibi gözükse de ruhsuz adam. İstediği bedenim, bilmediğimi sanıyor. Biliyorum işte, ben de istiyorum fakat sadece vücudunu değil, ruhunu da. Vermezse zorla alacağım ruhunu. Kopara kopara, acıta acıta. Bedenime karşılık, ruhunu istiyorum, benim olacak. Hiç bir şey karşılıksız değil. Bedenimi kullanacağım, seni ele geçirmek için. Göreceksin ve geri dönemeyeceksin.